Гуногунрангии ҳаёт

Мавзуи адабиёти қирғиз барои синфи 7: «Гуногунрангии ҳаёт» (саҳ. 5–9). Адабиёт яке аз қадимтарин санъатҳост ва аломати асосии онро аз дигарон ҷудокунанда — сухан аст. Як ҳодисаро ҳар санъат ба таври худ инъикос мекунад: илм боронро бо таърифи аниқ мефаҳмонад, суратгир лаҳзаро «ях мекунонад», адабиёт бошад бо воситаҳои бадеӣ сухан мегӯяд (ду мисраи Алиқул Осмонов, «Худи ҳамон вақт сел рехт!»-и Ч. Айтматов). Адабиёти хаттиро нависанда, шоир, драматург меофарад; шифоҳиро ирчӣ, манасчӣ, тӯкмӯ, афсонагӯй. В. Г. Белинский: «Намунаи абадии санъат — табиат», бузургтарин чиз дар он — инсон. М. Горкий адабиётро инсоншиносӣ, Н. Чернишевский оинаи ҳаёт номидааст.