§1. Ман одам ҳастам

Мавзуи синфи 5 аз фанни «Одам ва ҷомеа»: «§1. Ман одам ҳастам» (саҳ. 5–10, Ў. Ҷ. Осмонов, Ш. К. Керимова, Ў. Б. Саалаев). Одам як қисми табиат ҳисоб шуда, ба ширхӯрони олӣ дохил мешавад — пас, одам мавҷуди биологӣ аст. Дар айни замон одам як қисми ҷомеа аст: ӯ соҳиби шуур аст, гап мезанад, меҳнат мекунад, чизи нав меофарад ва фарҳанг месозад. Дар ҳайвонот шуур нест, онҳо аз рӯи инстинкт зиндагӣ мекунанд. Инстинкт — амалҳои асосии ҳайвонот, ки аз аҷдодонашон аз насл ба насл гузаштаанд. Чингиз Айтматов дар романи «Қиёмат» навиштааст, ки барои одам душвортарин — ҳар рӯз одам будан аст. Зууракан Қайназарова, Алия Анарова ва Тоштанбек Акматов ду маротиба Қаҳрамонони Меҳнати Сотсиалистӣ будаанд. Юрий Гагарин, ки нахустин бор ба кайҳон роҳ кушод, ифтихори инсоният аст, ва кайҳоннаварди қирғизистонӣ Салиҷон Шарипов писари шӯҳратманди халқи қирғиз гардид.